5 vooroordelen over Coton de Tuléar: mythen, realiteiten en vooropgezette ideeën!

Coton de Tuléar (of Cotie) is een schattig, grappig, vrolijk en levendig hondje. Oorspronkelijk afkomstig uit Madagaskar, ontleent het zijn naam aan Toliara, de grootste stad in het zuiden van het land. Omdat de vacht zo zacht was als katoen, hoefde je niet ver te zoeken naar de naam van het ras! Weinig bekend, deze kleine hond is soms het onderwerp van vooroordelen of niet-vleiende opmerkingen. We associëren hem vaak met een ouder persoon, we beweren dat hij wispelturig is en we gaan zelfs zo ver dat we zeggen dat hij geen “echte” hond zou zijn, omdat zijn silhouet heel ver verwijderd is van dat van een Duitse herder of een Labrador, gezien als meer representatief voor de hondensoort. Laten we de waarheid van de fictie onderscheiden 5 meest voorkomende geruchten over Coton de Tuléar.

1. De Coton de Tuléar is een moederhond

Nep !

Dit is a priori een beetje neerbuigend! Alsof het houden van kleine honden je tot een zwijgzame en obsessieve oude persoon maakt! Zeker, de Coton de Tuléar wordt vaak gewaardeerd door ouderen, omdat hij door zijn formaat gemakkelijk te hanteren is, zacht is en een diepe gehechtheid aan zijn mensen heeft, maar hij kan perfect geschikt zijn voor een jong dynamisch koppel of een gezin. Het is de Zwitserse legermeshond: hijpast bij iedereen ! Hem een ​​label geven met de uitdrukking “moederhond” is niet alleen oneerlijk als we zijn potentieel kennen, maar is ook totaal achterhaald, omdat dit kleine hondje geen knuffeldier is dat graag versierd zou willen worden met kleine veelkleurige strikjes! Hij houdt van goede wandelingen, clownerie en het vergezellen van zijn mensen waar ze ook gaan. Het is niet ongewoon om er een tegen te komen tijdens het wandelen (ja, ja!), trots dravend op zijn korte maar dappere benen!

Dit cliché is waarschijnlijk ontstaan ​​door zijn vaak verzorgde uiterlijk. Deze hond heeft echter een echt karakter: hij is levendig, nieuwsgierig en wil graag deelnemen aan het leven van zijn gezin. Kortom, hij is geen bankhond voor liefhebbers van cocoonen.

2. De Cotie blaft alleen maar

Heel overdreven !

We horen mensen vaak zeggen: “hondjes praten voor niets!”. Aan deze reputatie ontkomt de Cotie dan ook niet. Maar de waarheid is, zoals altijd, veel genuanceerder! Deze hond is dat niet niet het type dat zonder reden blaften nog minder op een vroegtijdige manier. In feite is het een dier dat communiceert, uitdrukt wat het voelt. Hij is niet het type stille persoon! Er passeert een kat in zijn gezichtsveld, iemand belt aan? Hij geeft stem! Maar dat betekent niet dat het permanent is.

Coton is een hond gevoelig en aandachtig voor wat er om hem heen gebeurt. Als iets hem intrigeert of zorgen baart, wijst hij het erop. Maar met een goede socialisatie en zorgzame opvoeding kan hij leren onderscheid te maken tussen prikkels en alleen ‘spreken’ als het echt nodig is. Hij is geen pathologische klager, maar als we hem te lang alleen laten zonder stimulatie en als hij zijn energie niet kan kanaliseren, zal hij een manier moeten vinden om die vrij te laten en dat zit vaak… in zijn stem! Het is aan zijn meesters om naar zijn behoeften te luisteren, zodat hij discreet en evenwichtig wordt.

3. De Coton de Tuléar is geen echte hond

Absoluut onwaar !

Een hond blijft een hond, met zijn instincten, zijn communicatiecodes en zijn behoeften. En het is niet omdat hij ongeveer 5 kg weegt dat de Cotie geen hond is of een soort vervanger is. Hij heeft vier poten, hij blaft, kwispelt met zijn staart, doet kattenkwaad, eist liefkozingen, drukt zich uit met zijn lichaam… en zou dat geen hond zijn?

Natuurlijk ziet het er misschien uit als een knuffel met zijn witte kleur en zijn kleine formaat, maar dat is het wel verre van decoratief ! Hij is bijzonder intelligent en alert, begrijpt snel, observeert, past zich aan en integreert zich in zijn menselijke roedel. Ook moet hij goed gestimuleerd worden, zowel lichamelijk als geestelijk. Het heeft dus niets te maken met een teddybeer of een plant! Zoals alle honden heeft hij stevige regels en geruststellende rituelen nodig… en hij verdient het label “authentieke hond” net zo goed als een Duitse herder of een Doberman! Hetzelfde trouwe hart klopt in een klein lichaam van 5 kg en in een lichaam van 35 kg!

4. Katoen is een lijmpot

WAAR !

We gaan niet tegen je liegen, ja, Coton de Tuléar is vaak een potje lijm. Maar een pot lijm die aanhankelijk, grappig en niet opdringerig is! Als u uw hond uit het huiselijke leven wilt houden, adopteer dan geen Cotie, omdat hij er een hekel aan heeft niet centraal te staan ​​in wat er in zijn gezin gebeurt. Hij volgt je overal, zelfs naar het toilet! Hij houdt van knieën en voeten, en hoe minder centimeters er tussen jou en hem zitten… hoe beter! Dit weerhoudt hem er echter niet van om zijn leven als hond te leiden en van tijd tot tijd zijn onafhankelijkheid te herwinnen, maar hij is een roedelhond en zijn roedel… ben jij!

Deze eigenschap is geen defect, maar een kenmerk van het ras. De Coton is een gezelschapshond, in de nobele zin. Hij is dus blij met je en verdrietig als je hem verlaat. Om hypergehechtheid te voorkomen, zul je al heel vroeg duidelijke en stevige grenzen moeten stellen in alle vriendelijkheid. Anders kan hij gedragsproblemen ontwikkelen doordat hij slecht met eenzaamheid omgaat en scheiding zeer slecht ervaart. Hij moet daarom leren dichtbij te zijn zonder bang te zijn en te weten hoe hij alleen moet blijven. Om dit te doen, moet hij gerustgesteld en gestimuleerd worden.

5. De Cotie laat zijn haar niet vallen

WAAR (nou ja, bijna!).

Dit is een sterk argument bij het overwegen van adoptie: haaruitval, vooral als het wit is en het risico loopt dat het aan alle donkere kleding en meubels blijft plakken! En het is waar, zijn lange, fijne en donzige haar groeit voortdurendnet als de Havanezer. Hij ondergaat niet de twee jaarlijkse verharingscycli zoals de meeste andere honden. Zo waait zijn haar niet door alle wind heen! Maar wees voorzichtig, dit betekent niet dat het geen onderhoud nodig heeft. Integendeel. Omdat de haartjes niet vanzelf loskomen, raken ze in de war… waardoor er pluisjes en knopen ontstaan. De Cotie moet daarom meerdere keren per week worden geborsteld met het risico op ongemakkelijk en pijnlijk haar. Coties worden vaak twee tot drie keer per jaar naar de trimmer gebracht om een ​​bad te nemen en een beetje getrimd te worden. Wanneer eigenaren te onzorgvuldig zijn met de verzorging, komt het soms voor dat de hond moet worden geknipt, wat eerlijk gezegd zijn elegantie schaadt! DUS, Zeker, katoen verliest zijn haar niet, maar het heeft wel zorgvuldig onderhoud nodig.

Als het niet voor iedereen een “echte hond” is, houdt de Cotie van je met een echte hondenliefde!

Door Emma Ménébrode – Gepubliceerd op 01/04/2026